Παριανή πολιτική σαπουνόπερα

Στα εφηβικά μας χρόνια μάθαμε να παρακολουθούμε σαπουνόπερες. Το Ντάλας και η Δυναστεία και μάλιστα από την τότε μοναδική κρατική ΕΡΤ ,ήταν οι πρώτες που μας μύησαν στο είδος. Αργότερα τα καλοκαίρια στις Λεύκες θυμάμαι οι πεζούλες να αδειάζουν λίγο μετά τις 7μ.μ. από τις «θειές» ,που έτρεχαν να δουν κάθε απόγευμα τη συνέχεια της σαπουνόπερας «Τόλμη και Γοητεία». Έπειτα επανερχόμενες στις παραδοσιακές πεζούλες τους ,αντί για τα κουτσομπολιά του χωριού ,συζήταγαν αυτά που είχαν συμβεί στο επεισόδιο. Πλήρως ενημερωμένες και με ενδελεχείς αναλύσεις των πιθανών εξελίξεων.

Σήμερα τα δεκάδες κανάλια προσφέρουν ότι σαπουνόπερα θέλεις σε σημείο το τηλεοπτικό κοινό να έχει κορεστεί από το είδος. Για να προσεγγίσουν κοινό πλέον προσφέρονται και τηλεοπτικές σειρές όπου το κοινό μπορεί να επιλέξει την πλοκή και τη συνέχεια τους.

Παρακολουθώντας τα τελευταία χρόνια την τοπική πολιτική ζωή , χωρίς να είμαι βασικός πρωταγωνιστής , αλλά ίσως κομπάρσος του θιάσου , όλο και περισσότερο πιστεύω ότι τελικά έχουμε στήσει άθελα μας την πιο προχωρημένη έκδοση σαπουνόπερας. Μια διαδραστική (interactive για να συνεννοούμαστε) πολιτική σαπουνόπερα που έχει όλα τα υλικά που βάζουν οι σεναριογράφοι στις τηλεοπτικές αντίστοιχες: φιλοδοξίες , μικρά και μεγάλα οικονομικά συμφέροντα , προσωπικές κόντρες , αντιπάθειες, δολοπλοκίες, απίθανες ανατροπές, γοητευτικούς πρωταγωνιστές (μάλλον έναν που απεχώρησε από τη σειρά και ψάχνουμε για αντικαταστάτη) , αποδιοπομπαίους που όλοι τους κατατρέχουν, νέα πρόσωπα για να τονώνεται το ενδιαφέρον του κοινού, φυσικές καταστροφές που τονίζουν το απρόβλεπτο (βασική σεναριακή τεχνική για να ανεβαίνει η θεαματικότητα), ανάμειξη των Μ.Μ.Ε. στην πλοκή, χρήση των νέων τεχνολογιών (και ολίγον από Τζέιμς Μποντ).

Σεξ δεν ξέρω αν υπάρχει , αν και φήμες έχουν περάσει από τα αυτιά μου. Όμως αυτό και αν υπάρχει ,μετά την εποχή Ανδρέα Παπανδρέου είναι ξεπερασμένο, απλώς διανθίζει την πλοκή. Υπάρχει όμως, πολύ μα πολύ κουτσομπολιό . Θμηθείτε τι έκαναν οι «θειές» στις Λεύκες και επειδή είμαστε και παραδοσιακοί , τεράστιες ποσότητες «αναπαριάζειν». Για όσους δεν γνωρίζουν είναι η αλλαγή στρατοπέδου και συνακόλουθα γνώμης και προήλθε από την ιστορική μεταστροφή των αρχαίων Παρίων από τους Αθηναίους στους Πέρσες. Κορυφαίος πολιτικός παράγοντας του νησιού, μου το περιέγραφε , όταν πρωτο-εγκαταστάθηκα μόνιμα στο νησί: «Δεν μου κάνουν εντύπωση όλα αυτά ,αυτοί που σήμερα είναι μαζί μας αύριο πάνε απέναντι και το αντίθετο. Κάθε 4 χρόνια αυτό γίνεται».

Μπορεί να είναι μονότονη μια τέτοια πολιτική ζωή; Όχι. Είναι η χαρά του δημοσιογράφου ( να γιατί έχουμε τα περισσότερα Μ.Μ.Ε. από όλες τις Κυκλάδες), αλλά και ο παράδεισος του απλού ανθρώπου που νιώθει πρωταγωνιστής των γεγονότων ενώ ταυτόχρονα είναι και θεατής του. Ο ορισμός της διαδραστικότητας δηλαδή.

Καλά περνάμε λοιπόν . Όμως αυτή η κατάσταση μπορεί να ΄χει ουσιαστικό αποτέλεσμα για τον τόπο; Τα θέματα λύνονται; Λύνονται προς τη σωστή κατεύθυνση και με την ταχύτητα που πρέπει ; Οι λύσεις είναι ανάλογες με τους ρυθμούς της κοινωνικής, οικονομικής ανάπτυξης ; Ορίζουμε αυτούς τους ρυθμούς; Μήπως είμαστε διαδραστικοί πρωταγωνιστές της τοπικής πολιτικής σαπουνόπερας και παθητικοί θεατές του μέλλοντος μας; Αναρωτιέμαι και εγώ.



Νίκος Μαρινάκης